De laatste dag van de rondreis

Als je 's avonds om 20.45 uur pas hoeft te vliegen, maar wel om 10.00 uur uitgecheckt moet zijn uit je hotel, heb je dus nog een hele dag te gaan. En wat ga je dan doen op zo'n dag? Gelukkig had de gids die ons door Olympia loodste daar wel een idee over. Zij raadde de reisleidster aan om eens te gaan kijken bij de Akrokorinthos. En dat bleek een prima idee.

De Akrokorinthos (letterlijk: Hoog Korinthe) is een rotsheuvel van 575 meter hoog aan de landengte van Korinthe, die de wijde omgeving domineert en van heel veraf te zien is. Gedurende de oudheid en de middeleeuwen was de heuvel door vestingmuren verbonden met de stad Korinthe. Bovenop de heuvel ligt een enorme burcht, omgeven door muren die wel vijf kilometer lang zijn. De hoogteverschillen binnen de burcht zijn groot en zorgen ervoor dat de beklimming naar het hoogste punt niet voor iedereen haalbaar is. Lukt het je wel, dan kun je bij mooi weer tot zo'n 60 kilometer ver weg kijken. De burcht heeft restanten van drie poortgebouwen: de onderste is gebouwd door de Turken, het middelste poortgebouw werd gebouwd door Franse kruisvaarders en later door de Venetianen versterkt en het hoogste gebouw werd gerealiseerd door de Byzantijnen. Op het hoogste punt liggen fundamenten van een antieke Aphrodite-tempel, waarvan beweerd wordt dat enkele honderden priesteressen (en ook enkele priesters!) zich met heilige ijver toelegden op tempelprostitutie, om op die manier de inkomsten van hun heiligdom wat te spekken.

Na het bezoek aan deze imposante burcht zijn we afgezakt naar het Kanaal van Korinthe. Het korte kanaal, slechts 6,3 kilometer lang, 23 meter breed en 8 meter diep heeft de vaarweg tussen Piraeus en de Ionische Zee met 350 kilometer verkort. Het is echter enkel geschikt voor middelgrote boten, want de stroming in het kanaal is sterk en daardoor gevaarlijk voor kleine boten. De geringe diepgang zorgt ervoor dat schepen van meer dan 10.000 ton er ook geen gebruik van kunnen maken.

Al in de zesde eeuw voor Christus werd geprobeerd om dit kanaal te graven. Dat lukte echter niet. In 44 voor Chr. en in 37 na Chr. gingen Romeinse ingenieurs van Julius Caesar en Caligula opnieuw aan het meten en kwamen tot de conclusie dat het graven van dit kanaal onmogelijk was. Maar keizer Nero was het daar niet mee eens en in 66 na Chr. stak hij de eerste gouden(!) spade in de grond, waarbij de gunst van Poseidon werd afgesmeekt. 6000 joodse dwangarbeiders moesten het werk verder opknappen. Aan de ene kant vorderde men 2 kilometer, aan de andere kant 1,5 kilometer, maar uiteindelijk werd het werk gestaakt. Pas in 1882 werden de werken onder leiding van een Hongaarse ingenieur met Frans kapitaal hervat en op 25 juli 1893 werd het kanaal opengesteld voor de scheepvaart.

We hebben met de groep geluncht in een restaurantje langs het kanaal met uitzicht op een van de bruggen die men in het water laat zakken als er schepen door moeten. Daarna zijn we via Korinthe, de stad die naamgever is van het woord "krent", naar Athene gereden om rond half zes aan te komen op de internationale luchthaven van Athene. Ons vliegtuig bleek ruim een uur vertraging te hebben, maar een deel van die vertraging werd weer ingehaald door een snelle vlucht naar Schiphol. En toen zelfs de bagage zeer snel werd afgehandeld, was er toch sprake van een vlotte reis. 

We hebben veel gezien, veel mooie verhalen gehoord en hele leuke mensen gesproken. De komende tijd zal de hoeveelheid informatie echt wel een mooi plekje krijgen.